Zadzwoni\u0142a do mnie ciotka z Radomia. Za\u0142amanym g\u0142osem oznajmi\u0142a mi, \u017ce jej wnuczek – Tomek rzuci\u0142 studia, by po\u015bwi\u0119ci\u0107 si\u0119 graniu na gitarze w zespole, kt\u00f3rego nazwa znacznej wi\u0119kszo\u015bci spo\u0142ecze\u0144stwa nic nie m\u00f3wi. Nie ma z tego pieni\u0119dzy, bo zesp\u00f3\u0142 nie zarabia, pozostaj\u0105c jednym z wielu zespo\u0142\u00f3w amatorskich. Dlatego Tomek szuka dorywczej pracy, a \u017ce nie znajduje jej, wi\u0119c przychodzi do babci, kt\u00f3ra jest chora na serce i mieszka w domu starc\u00f3w. Tam zjada po\u0142ow\u0119 jej porcji obiadowych. Co jaki\u015b czas wyci\u0105gnie te\u017c od niej par\u0119 groszy (Dom starc\u00f3w zabiera cioci 80% emerytury, na utrzymanie i opiek\u0119 medyczna. Reszta zostaje na jej przyjemno\u015bci. Ta reszta to 200 z\u0142otych) na „co\u015b wa\u017cnego” no i za ka\u017cdym razem, podczas takich odwiedzin wyczerpie kart\u0119 w jej kom\u00f3rce na pono\u0107 wa\u017cny, ale kr\u00f3tki telefon. Oczywi\u015bcie wykonuje go wychodz\u0105c z kom\u00f3rk\u0105 na korytarz. (Swojej kom\u00f3rki dawno ju\u017c nie ma, bo nie p\u0142aci\u0142.)<\/p>\n
Tomek od zawsze by\u0142 dla babci utrapieniem. Nawet nie dlatego, \u017ce matur\u0119 zda\u0142 maj\u0105c lat 21. Kiedy przed dwoma laty napisa\u0142am wzrockowisko o samob\u00f3jstwach, to w chwili gdy numer „Cogito” z tym felietonem le\u017ca\u0142 w kioskach, w radomskim szpitalu le\u017ca\u0142 Tomek po pr\u00f3bie samob\u00f3jczej. Pono\u0107, gdy potem przeczyta\u0142 m\u00f3j felieton, by\u0142o mu wstyd.
\nDo pewnego momentu, to jest do matury, rozumia\u0142am Tomka. Bo wiem jak to jest nienawidzi\u0107 szko\u0142y. Gdy by\u0142am uczennic\u0105 sama szczerze jej nienawidzi\u0142am. I przyznam, \u017ce nie wiem, kiedy to si\u0119 zacz\u0119\u0142o. Mo\u017ce ju\u017c na samym pocz\u0105tku? Kiedy jako pierwszoklasistka potrafi\u0105ca czyta\u0107 i pisa\u0107 nudzi\u0142am si\u0119 i rozrabia\u0142am tak, \u017ce w\u0142a\u015bciwie po\u0142ow\u0119 lekcji sp\u0119dza\u0142am w k\u0105cie? Moja pierwsza wychowawczyni (Panie \u015bwie\u0107 nad jej dusz\u0105) by\u0142a kobiet\u0105 wyj\u0105tkowo wstr\u0119tn\u0105. \u0141asa na \u0142ap\u00f3wki, kt\u00f3rymi w czasach komunizmu by\u0142y rajstopy, czekoladki i kawa, nie zauwa\u017ca\u0142a tych, kt\u00f3rych rodzice owych \u0142ap\u00f3wek nie przynosili. Pami\u0119tam jak mama si\u0119 na mnie wydar\u0142a, gdy maj\u0105c osiem lat z p\u0142aczem wyzna\u0142am jej, \u017ce gdyby cho\u0107 raz kupi\u0142a pani kaw\u0119 to mo\u017ce bym tak ci\u0105gle nie siedzia\u0142a w k\u0105cie.
\n– Co takiego?! Czy ty wiesz do czego mnie namawiasz?! – Spyta\u0142a mama. Nie wiedzia\u0142am. A wtedy us\u0142ysza\u0142am ca\u0142y wyk\u0142ad, z kt\u00f3rego zrozumia\u0142am tylko tyle, \u017ce wr\u0119czanie nauczycielom kawy, by nie stawiali dzieci do k\u0105ta za byle co, jest z\u0142e.
\nJeszcze w \u00f3smej klasie, cho\u0107 wychowawczyni\u0119 mia\u0142am ju\u017c inn\u0105 i lubi\u0142am j\u0105, nosi\u0142am znaczek z napisem „I hate school”. Pewnie dlatego, \u017ce byli w szkole i inni nauczyciele, kt\u00f3rzy swoj\u0105 postaw\u0105 wobec uczni\u00f3w niewiele r\u00f3\u017cnili si\u0119 od mojej pierwszej wychowawczyni.
\nW liceum szko\u0142a sta\u0142a si\u0119 koszmarem. Ale, \u017ce od dziecka chcia\u0142am pisa\u0107 i i\u015b\u0107 na studia, wi\u0119c wiedzia\u0142am: musz\u0119 to sko\u0144czy\u0107. Bo nie by\u0142o tak, \u017ce nie lubi\u0142am si\u0119 uczy\u0107. Po prostu mierzi\u0142 mnie dryg, wrzucanie wszystkich do jednego worka i mierzenie t\u0105 sam\u0105 miark\u0105. A w\u0142a\u015bnie tak odbiera\u0142am szko\u0142\u0119. W szczeg\u00f3lno\u015bci \u015bredni\u0105. Na dodatek pisanie, kt\u00f3re interesowa\u0142o mnie najbardziej, wi\u0105za\u0142o si\u0119 w\u00f3wczas z pechem do polonistek. W podstaw\u00f3wce by\u0142a pani Czajka. Przez niekt\u00f3rych lubiana, przez innych nie, ale w moim poj\u0119ciu sprawiedliwa. A to jest ta cecha, kt\u00f3r\u0105 w nauczycielach ceni\u0119. Pewnie dlatego dzi\u015b jej nazwisko nosi bohaterka mojej powie\u015bci dla gimnazjalist\u00f3w. W liceum niestety by\u0142y to koszmarne babsztyle. Przez t\u0119, kt\u00f3ra uczy\u0142a mnie w pierwszej klasie – zmienia\u0142am szko\u0142\u0119. Ta, kt\u00f3ra uczy\u0142a mnie w drugiej klasie, pozosta\u0142a w mojej pami\u0119ci jako aktorka spalonego teatru (\u017cona aktora, matka aktorki i sama niedosz\u0142a aktorka, wi\u0119c co\u015b w tym moim stwierdzeniu jest), kt\u00f3rej jedyn\u0105 widowni\u0105 byli\u015bmy my. Odm\u00f3wienie udzia\u0142u w przedstawieniu (czyli inna interpretacja dzie\u0142 klasyk\u00f3w) wi\u0105za\u0142o si\u0119 z dw\u00f3jami. Zreszt\u0105 to ona z uporem godnym lepszej sprawy specjalizowa\u0142a si\u0119 w poni\u017caniu uczni\u00f3w. Nast\u0119pne by\u0142y nie lepsze. A jedna mocno starsza pani, kt\u00f3ra by\u0142a u nas zaledwie 3 miesi\u0105ce, to wyj\u0105tek potwierdzaj\u0105cy regu\u0142\u0119.
\nJednak mimo tego wiedzia\u0142am, \u017ce szko\u0142\u0119 trzeba sko\u0144czy\u0107 i \u017ceby dalej w \u017cyciu co\u015b robi\u0107 i nie musie\u0107 si\u0119 poddawa\u0107 drygom trzeba si\u0119 uczy\u0107. Matur\u0119 zda\u0142am na samych tr\u00f3jach. Jako\u015b sko\u0144czy\u0142am studia. Do dzi\u015b w \u017cadnym z miejsc, w kt\u00f3rych pracuj\u0119 nikt nie spyta\u0142 o stopnie jakie mia\u0142am w szkole. A\u017ceby nikt mn\u0105 nie rz\u0105dzi\u0142 wybra\u0142am wolny zaw\u00f3d. Dzia\u0142a. Kole\u017canki w redakcji telewizyjnej nazywaj\u0105 mnie „outsider”.
\nI wr\u00f3c\u0119 teraz do Tomka. Moja ciotka, a jego babcia, t\u0142umaczy\u0142a mu, \u017ce nic nie ma przeciwko jego zespo\u0142owi, ale rzucanie studi\u00f3w w dzisiejszych czasach i po\u015bwi\u0119canie si\u0119 tylko muzyce to g\u0142upota. Niestety dla Tomka babcia jest starym prykiem, kt\u00f3ry nic nie kuma. Ch\u0119tnie ja porozmawia\u0142abym z Tomkiem. (Pod warunkiem, \u017ce nie oka\u017c\u0119 si\u0119 t\u0105, kt\u00f3ra nic nie kuma. Prykiem mog\u0119 by\u0107. Starym r\u00f3wnie\u017c.) Cho\u0107by tylko po to, by przypomnie\u0107 mu, \u017ce na przyk\u0142ad Muniek Staszczyk sko\u0144czy\u0142 polonistyk\u0119, Anja Orthodoox zootechnik\u0119, a Robert Janowski weterynari\u0119. Przyk\u0142ad\u00f3w jest zreszt\u0105 znacznie wi\u0119cej. I cho\u0107 ka\u017cdy z nich czerpie dzi\u015b korzy\u015b\u0107 z grania, zawsze w odwodzie maj\u0105 swoje uko\u0144czone studia, kt\u00f3re dzi\u015b przydaj\u0105 si\u0119 nawet wtedy, gdy cz\u0142owiek chce zosta\u0107 zwyk\u0142\u0105 sekretark\u0105, kt\u00f3ra parzy kaw\u0119. Ale jak powiedzie\u0107 to Tomkowi, kt\u00f3ry nie maj\u0105c \u017cadnego zawodu pragnie znale\u017a\u0107 dorywcz\u0105 prac\u0119 w kraju, w kt\u00f3rym wska\u017anik bezrobocia ro\u015bnie? Tomkowi, kt\u00f3ry nie ma ani telefonu, ani kom\u00f3rki, a jedyny kontakt ze \u015bwiatem zewn\u0119trznym ma wtedy, gdy przyjdzie do domu starc\u00f3w do swojej babci, by wydzwoni\u0107 jej ca\u0142\u0105 kart\u0119 simplus z kom\u00f3rki, kt\u00f3r\u0105 tak naprawd\u0119 ma ona po to, by gdy zrobi jej si\u0119 s\u0142abo wezwa\u0107 bliskich na pomoc.<\/p>\n
COGITO 7\/2003 (194)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zadzwoni\u0142a do mnie ciotka z Radomia. Za\u0142amanym g\u0142osem oznajmi\u0142a mi, \u017ce jej wnuczek – Tomek rzuci\u0142 studia, by po\u015bwi\u0119ci\u0107 si\u0119 graniu na gitarze w zespole, kt\u00f3rego nazwa znacznej wi\u0119kszo\u015bci spo\u0142ecze\u0144stwa nic nie m\u00f3wi. Nie ma z tego pieni\u0119dzy, bo zesp\u00f3\u0142 … Continue reading