Ta piosenka Czerwonych gitar lecia\u0142a w Radiu Pogoda, gdy wioz\u0142am deski potrzebne do zrobienia w pokoju nowych rega\u0142\u00f3w.<\/p>\n
Wspomnieniami odlecia\u0142am oczywi\u015bcie w zamierzch\u0142e czasy, gdy tak bardzo chcia\u0142am ju\u017c mie\u0107 osiemna\u015bcie lat. A wszystko dlatego, \u017ce mama nie tylko ci\u0105gle mnie poucza\u0142a, ale jeszcze nieustannie w\u0142azi\u0142a do mojego pokoju i krytykowa\u0142a to co w nim si\u0119 znajduje. Nie podoba\u0142o jej si\u0119 wszystko. Od pacyfki na szyi po plakaty na \u015bcianie. A zw\u0142aszcza ten wielki P\u0105gowskiego z Ringo Starrem doprowadza\u0142 mam\u0119 do sza\u0142u. Dla mnie by\u0142 najwa\u017cniejszy. To na nim ukochany napisa\u0142 dwa najwa\u017cniejsze s\u0142owa: „kocham ci\u0119”. I cho\u0107 inteligentnie odkry\u0142am je w miesi\u0105c po jakiej\u015b wielkiej k\u0142\u00f3tni, kt\u00f3ra sko\u0144czy\u0142a si\u0119 jeszcze wi\u0119kszym zerwaniem, to tkwi\u0142y na \u015bcianie przez prawie 3 lata. Pok\u00f3j by\u0142 jedynym miejscem gdzie mog\u0142am mie\u0107 wszystko ustawione jak chcia\u0142am, cho\u0107 niestety i tu by\u0142 wyj\u0105tek. Szafa z ubraniami, w kt\u00f3rej swoje rzeczy trzymali w\u00f3wczas rodzice. Dlatego wpadali do mojego pokoju w najmniej oczekiwanych momentach. Przy\u0142apuj\u0105c przy tym na paleniu papieros\u00f3w, piciu piwa i innych strasznych czynno\u015bciach, kt\u00f3re tak bardzo chcia\u0142am przed nimi ukry\u0107. Z regu\u0142y nic nie m\u00f3wili. Cho\u0107 raz uznali, \u017ce poziom moich znajomo\u015bci jest denny. A to za spraw\u0105 rozmowy, kt\u00f3r\u0105 us\u0142yszeli przypadkiem. Koledzy obliczali kto kiedy zosta\u0142 pocz\u0119ty, a poniewa\u017c z oblicze\u0144 wynik\u0142o, \u017ce jeden z nich w … Sylwestra, reszta zacz\u0119\u0142a namawia\u0107 biedaka, by dopyta\u0142 si\u0119 w domu, gdzie rodzice owego Sylwestra sp\u0119dzali. Wtedy tata odby\u0142 ze mn\u0105 bardzo powa\u017cn\u0105 rozmow\u0119. Po pierwsze powiedzia\u0142, \u017ce takie dyskusje s\u0105 nied\u017centelme\u0144skie. Po drugie, \u017ce jak ja dziewczynka mog\u0119 w nich bra\u0107 udzia\u0142 (w og\u00f3le to dlaczego by\u0142o u mnie 7 ch\u0142opc\u00f3w i \u017cadnej dziewczynki?), a po trzecie koniec z wizytami po 23! No i zacz\u0119\u0142o si\u0119. Chyba wtedy po raz pierwszy w \u017cyciu powiedzia\u0142am, \u017ce jak sko\u0144cz\u0119 osiemna\u015bcie lat to kupi\u0119 sobie mieszkanie i pierwsz\u0105 rzecz\u0105 jak\u0105 zrobi\u0119 to „nasram na \u015brodku pokoju i przez tydzie\u0144 nie sprz\u0105tn\u0119”. Mama rykn\u0119\u0142a \u015bmiechem, i chyba tylko dlatego nie zrobi\u0142a si\u0119 z tego wi\u0119ksza awantura. Ojciec za\u015b powiedzia\u0142, \u017ce je\u015bli maj\u0105c osiemna\u015bcie lat kupi\u0119 sobie mieszkanie to on zostanie ksi\u0119ciem i zasiad\u0142 przy maszynie do pisania.
\nW ka\u017cdym razie z tych oraz i innych powod\u00f3w czeka\u0142am na osiemnastk\u0119 jak na zbawienie. Niestety nic w moim \u017cyciu si\u0119 nie zmieni\u0142o. Nadal musia\u0142am legitymowa\u0107 si\u0119 kupuj\u0105c wino (i tak by\u0142o jeszcze przez … 7 lat!), nadal mieszka\u0142am z rodzicami. Mieszkania nie kupi\u0142am. Ojciec nie zosta\u0142 ksi\u0119ciem. I tylko plakaty ze \u015bcian znik\u0142y. Doros\u0142am. Ale wtedy dopiero si\u0119 zacz\u0119\u0142o! Wcze\u015bniej na mn\u00f3stwo rzeczy by\u0142am za m\u0142oda potem… za stara, za stara i za stara. I tak jest do dzi\u015b.
\nNiby nie przejmuj\u0119 si\u0119, bo stereotypy zawsze mnie \u015bmieszy\u0142y, ale … jest pewien wyj\u0105tek, kiedy wypominanie wieku mnie wkurza. Ano muzyka. Kiedy\u015b na jakie\u015b utwory by\u0142am za m\u0142oda. „Kto to widzia\u0142, by dwunastoletnie pannica s\u0142ucha\u0142a Beethovena! Czy z ni\u0105 wszystko w porz\u0105dku?” spyta\u0142a kiedy\u015b znajoma rodzic\u00f3w, gdy przy\u0142apa\u0142a mnie na tej najwyra\u017aniej nagannej czynno\u015bci. „Czemu ty s\u0142uchasz Beatles\u00f3w? Przecie\u017c to muzyka mojego pokolenia” spyta\u0142a stryjenka. „Maciej! To jest niepokoj\u0105ce! Ona \u015bpiewa arie z operetek! Moja 80-letnia ciotka te\u017c to robi!” – tekst kole\u017canki ojca us\u0142ysza\u0142am przypadkiem i zastanowi\u0142am si\u0119. Rzeczywi\u015bcie w operetce rzadko widywa\u0142am m\u0142odzie\u017c, ale to nie znaczy, \u017ce mia\u0142a ona tam zakaz wst\u0119pu! Niemniej jednak wtedy uwa\u017cano, \u017ce jestem za m\u0142oda by s\u0142ucha\u0107 Beethovena, arii operetkowych a tak\u017ce Beatles\u00f3w, Presleya i muzyki lat 60-tych.
\nDzi\u015b co raz cz\u0119\u015bciej s\u0142ysz\u0119, \u017ce jest odwrotnie. „W twoim wieku nie wypada s\u0142ucha\u0107…” i tu nast\u0119puje d\u0142uga lista wykonawc\u00f3w, na kt\u00f3rych jestem za stara! S\u0105 w\u015br\u00f3d nich tw\u00f3rcy tych styl\u00f3w muzycznych, kt\u00f3re wykszta\u0142ci\u0142y si\u0119 w ko\u0144cu lat 90-tych. Jakby gdzie\u015b, kto\u015b, kiedy\u015b sformu\u0142owa\u0142 prawo, \u017ce cz\u0142owiek mo\u017ce s\u0142ucha\u0107 tego, co powsta\u0142o wtedy, gdy chodzi\u0142 do szko\u0142y \u015bredniej! Nieprzestrzeganie zakazu grozi bowiem nie \u015bmierci\u0105 i kalectwem, ale \u015bmieszno\u015bci\u0105! A pono\u0107 tego ludzie boja si\u0119 najbardziej. A wi\u0119c mandat \u015bmieszno\u015bci za s\u0142uchanie rzeczy nie ze swoich czas\u00f3w!
\nStraszny taki zakaz! Cho\u0107 mo\u017ce niekt\u00f3re rzeczy by\u0142yby prostsze? Prywatna p\u0142ytoteka ka\u017cdego cz\u0142owieka obejmowa\u0142a by jedynie tw\u00f3rczo\u015b\u0107 ze \u015bci\u015ble okre\u015blonych lat. Nie by\u0142oby niesnasek w trakcie osiemnastek, czy studni\u00f3wek lub bali maturalnych. Ale…
\nCo by by\u0142o, gdyby na jednej imprezie znale\u017ali si\u0119 ludzie prezentuj\u0105cy r\u00f3\u017cne roczniki? Awantura, mordobicie czy mo\u017ce zdziwienie i \u017cal? „Jakie to \u0142adne! Co to jest? Nirvana rocznik 93? Szkoda, \u017ce nie wolno mi tego s\u0142ucha\u0107, ale wiesz… grozi mi mandat \u015bmieszno\u015bci. Obowi\u0105zuje mnie s\u0142uchanie muzyki z rocznik\u00f3w 98-2002.” Kto pracowa\u0142by w wytw\u00f3rniach fonograficznych? Musia\u0142by to by\u0107 kto\u015b, kto na now\u0105 muzyk\u0119 nie by\u0142by za stary. Kto siedzia\u0142by w jury konkurs\u00f3w?
\nI wreszcie co ze sprzedawcami w sklepach p\u0142ytowych? Czy mieliby ulgi i oficjaln\u0105 zgod\u0119 na s\u0142uchanie rzeczy, na kt\u00f3rych nie wyro\u015bli? Wielki dokument stwierdzaj\u0105cy, \u017ce pracownicy Empiku mog\u0105 s\u0142ucha\u0107 muzyki ze wszystkich rocznik\u00f3w, ale tylko w godzinach pracy.
\nA co z radiem? „Teraz pu\u015bcimy muzyk\u0119 dla rocznik\u00f3w 82-85. Reszt\u0119 pa\u0144stwa prosimy o w\u0142\u0105czenie odbiornik\u00f3w za p\u00f3\u0142 godziny. Nie zastosowanie si\u0119 do tej zasady grozi ukaraniem mandatem \u015bmieszno\u015bci.”
\nI wreszcie ja. Gdyby si\u0119 ta czarna wizja spe\u0142ni\u0142a wtedy ja musia\u0142abym zrezygnowa\u0107 ze s\u0142uchania ca\u0142ej masy fajnej muzy! No i nie mog\u0142abym pisa\u0107 dla was Wzrockowiska. Musia\u0142abym ogranicza\u0107 je jedynie do Maanamu, Lady Pank, Oddzia\u0142u Zamkni\u0119tego i jeszcze kilku kapel. T.Love jedynie z czas\u00f3w „taczanki w stepie”, a przy „Ch\u0142opakach, kt\u00f3rzy nie p\u0142acz\u0105” zatyczki w uszy!
\nKoszmar co? Wi\u0119c mo\u017ce niech ka\u017cdy s\u0142ucha tego na co ma ochot\u0119 i nie patrzy, czy na co\u015b jest za stary, czy za m\u0142ody. Bo dozwolone od lat 18-tu lepiej niech si\u0119 tyczy w\u00f3dki. Cho\u0107 i ta jest dla ludzi.<\/p>\n
COGITO 17\/2002 (183)<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ta piosenka Czerwonych gitar lecia\u0142a w Radiu Pogoda, gdy wioz\u0142am deski potrzebne do zrobienia w pokoju nowych rega\u0142\u00f3w. Wspomnieniami odlecia\u0142am oczywi\u015bcie w zamierzch\u0142e czasy, gdy tak bardzo chcia\u0142am ju\u017c mie\u0107 osiemna\u015bcie lat. A wszystko dlatego, \u017ce mama nie tylko ci\u0105gle … Continue reading