Napisa\u0142 do mnie Mateusz, \u017ce nie mo\u017ce si\u0119 dogada\u0107 ze swoim ojcem. \u017be jest to zgred lat 40 i w og\u00f3le kompletne wapno. „Kiedy\u015b gra\u0142 pono\u0107 na perkusji i nosi\u0142 d\u0142ugie w\u0142osy, s\u0142ucha\u0142 Hendrixa i by\u0142 cool facet. A teraz tylko do mnie ucz si\u0119 ucz si\u0119. Wy\u0142\u0105cz tych wyjc\u00f3w, czyli Korn i w og\u00f3le b\u0105d\u017a niuniusiem. A ja nie chc\u0119!”<\/p>\n
W\u0142osy d\u0119ba mi stan\u0119\u0142y jak to czyta\u0142am, bo … boj\u0119 si\u0119 czy ja nie zamieniam si\u0119 w kogo\u015b takiego. Nie mog\u0119 ostatnio znale\u017a\u0107 muzyki, kt\u00f3ra ukoi moje nerwy. Dlaczego? Czy wiecie co to jest przeprowadzka? W\u0142a\u015bnie to prze\u017cywam. Po \u015bmierci Ojca musz\u0119 przenie\u015b\u0107 si\u0119 do jego domu, na drugi koniec miasta. Nigdy tam nie mieszka\u0142am. Ten dom wybudowa\u0142a przed wojn\u0105 prababcia. Po upadku Powstania Warszawskiego moja rodzina, przeszed\u0142szy przez ob\u00f3z przej\u015bciowy w Pruszkowie znalaz\u0142a si\u0119 w Cz\u0119stochowie, a gdy wr\u00f3cili z wygnania – w domu mieszkali dzicy lokatorzy. I tak a\u017c do 1988 roku.<\/p>\n
S\u0105 tu stare meble, 10 tysi\u0119cy ksi\u0105\u017cek, obrazy, portrety rodzinne, wiele obrazk\u00f3w malowanych przez moich przodk\u00f3w, bo jako\u015b tak od wielu pokole\u0144 zawsze w rodzinie by\u0142 kto\u015b kto malowa\u0142. Jest tu \u0142\u00f3\u017cko, na kt\u00f3rym w 1938 roku umiera\u0142 m\u00f3j prapradziadek Micha\u0142, szafka pradziadka Ludwika, kt\u00f3r\u0105 przywi\u00f3z\u0142 z Kijowa, krzy\u017c z powsta\u0144czego grobu mojego stryja Antka, \u0142uska pocisku kt\u00f3ry uderzy\u0142 w dom Ojca we wrze\u015bniu 1939 roku i mn\u00f3stwo innych rzeczy. W to sanktuarium historii wnosz\u0119 ro\u017cne swoje graty, w tym oczywi\u015bcie pud\u0142a z p\u0142ytami i kasetami no i wie\u017c\u0119 HIFI… I … nie mog\u0119! Pierwszego dnia nie umiem pu\u015bci\u0107 \u017cadnej muzyki, kt\u00f3rej s\u0142ucham najcz\u0119\u015bciej.<\/p>\n
Miotam si\u0119, popijam piwo, bo chc\u0119 szybciej zasn\u0105\u0107, staram si\u0119 nie p\u0142aka\u0107, cho\u0107 wcale mi to nie wychodzi i … nie wiem co wybra\u0107 z tych kilku tysi\u0119cy p\u0142yt i kaset.<\/p>\n
Mijaj\u0105 dni, a ja co chwila natykam si\u0119 na co\u015b co przypomina mi dzieci\u0144stwo, lub zapomniane lata, przez co s\u0142ysz\u0119 w g\u0142owie zupe\u0142nie inne melodie ni\u017c zazwyczaj.<\/p>\n
Znajduj\u0119 swoje rysunki z przedszkola – „dzie\u0144 kobiet, dzie\u0144 kobiet” brzmi mi w uszach. W\u0142\u0105czam wi\u0119c Kilers\u00f3w. Nagrali to w punkowej wersji. Nie pasuje mi do tej sytuacji. Znajduj\u0119 3 wielkie pud\u0142a z moimi artyku\u0142ami – Tata je zbiera\u0142! Otwieram jedno i prawie si\u0119 przewracam! S\u0105 tam moje opowiadania publikowane ponad 10 lat temu i jakie\u015b wiersze. Czuj\u0119, \u017ce przybywa mi lat. Kiedy to by\u0142o? Patrz\u0119 na jakie\u015b swoje zdj\u0119cie w gazecie bynajmniej nie kolorowej. No to mo\u017ce w\u0142\u0105cz\u0119 … piosenki studenckie. W\u0142\u0105czam Karczmarskiego. Nie pasuje. E… to mo\u017ce Grechut\u0119. Te\u017c si\u0119 nie nadaje. Ojciec go nie znosi\u0142 i nazywa\u0142 „Rechuta”. Twierdzi\u0142 te\u017c zreszt\u0105, \u017ce na przyk\u0142ad J\u00f3zef Skrzek z SBB ma nazwisko adekwatne do tego co robi. Facet skrzeczy i tyle.<\/p>\n
Siadam zrezygnowana przy biurku. Otwieram praw\u0105 szuflad\u0119… Patrz\u0105 na mnie linijki dziadka Bronka – by\u0142 in\u017cynierem, ale te\u017c pisa\u0142 do gazet. Kanalizowa\u0142 Krasnystaw i ma tam nawet swoj\u0105 ulic\u0119. Mo\u017ce jaki\u015b czytelnik Cogito na niej mieszka? Nie wiem co mo\u017ce robi\u0107 za in\u017cyniersk\u0105 muzyk\u0119. Grzebi\u0119 dalej. Lak do piecz\u0119ci. Na kolonii zuchowej dru\u017cynowa czyta\u0142a nasz\u0105 korespondencj\u0119 i wmawia\u0142a, \u017ce przysz\u0142a ju\u017c otwarta, wi\u0119c ojciec lakowa\u0142 i odciska\u0142 sygnet prababci. Mo\u017ce Czajkowski? Stal\u00f3wki, ka\u0142amarz, atrament, cynowy kubek z no\u017cami do papieru. U moich n\u00f3g le\u017cy blaszany zegar. Niechc\u0105cy go kopi\u0119 i zaczyna chodzi\u0107! Ale kt\u00f3ra jest godzina? Nie wiem. Zegar nie ma wskaz\u00f3wek. A ja mam przecie\u017c pisa\u0107. Jakie\u015b artyku\u0142y odda\u0107. Nic nie robi\u0119. Wczoraj odwo\u0142a\u0142am jeden wywiad, bo nie by\u0142am w stanie jecha\u0107 i rozmawia\u0107 o muzyce. Pierwszy raz w \u017cyciu nie by\u0142am w stanie. Wszystko przez to, \u017ce nie umiem pisa\u0107 w ciszy. A nie mog\u0119 nic w\u0142\u0105czy\u0107, bo nic tu nie pasuje! Zaczynam si\u0119 buntowa\u0107. Biegam po tym wielkim domu. Znowu przegl\u0105dam pud\u0142o z p\u0142ytami: Beatlesi, T-rex, Slayer, Maria Koterbska, Sex Pistols, Marylin Manson, ABBA, Tina Turner, Korn, Kelly Familly, the Clash, Iggy Pop, the Stranglers, Bee Gees, Metallica, O.N.A., Czerwono-Czarni, the Doors, Polanie, King Crimson, Lighthouse Familly, Skaldowie, Skunk Anasie, Enya, Czajkowski, Dezerter, Rammstein, Violent Fammes, Piersi, Rage Against the Machine, Mieczys\u0142aw Fogg, Psychodelic Furs, Aerosmith, S\u0142awa Przybylska, Myslovitz, the Rolling Stones, Sepultura, Piotr Bukartyk, Megadeth, Kabaret Starszych Pan\u00f3w, Tytus Wojnowicz, KISS, Edyta Bartosiewicz, Motorhead, Sexbomba, Joni Mitchell, Simon and Garfunkell, T-Love… „koniec wysiadam. Jeste\u015bcie nabrani tak bardzo nabrani…” Kiedy\u015b Muniek mi to powiedzia\u0142, a mo\u017ce Jarek Polak? Piosenka o wszystkich, kt\u00f3rzy s\u0105 nabrani na rock and rolla. My\u015bla\u0142am, \u017ce jestem jedn\u0105 z nich. Czy\u017cbym si\u0119 myli\u0142a? Wyros\u0142am z rocka? A mo\u017ce to chwilowe? Maciek twierdzi, \u017ce uporamy si\u0119 z tymi gratami (zadziwiaj\u0105co brzmi w jego ustach forma „my”, kiedy mia\u0142 k\u0142opoty z noszeniem swoich zabawek) i b\u0119d\u0119 jak dawniej biega\u0142a za nim po domu z rozpuszczonymi w\u0142osami i ma\u0142powa\u0142a tego faceta co si\u0119 nazywa Axel Rose, dr\u0105c si\u0119: „You could be mine. Jestem terminator!” – to jedna z naszych ulubionych zabaw, cho\u0107 przyznaj\u0119, \u017ce ma\u0142o rozwojowa.<\/p>\n
Nie chcia\u0142abym sko\u0144czy\u0107 jak ojciec Mateusza. Ponura wizja. Jeszcze chudsza ni\u017c jestem, siedz\u0119 przy biurku i gderam: „Ucz si\u0119 Maciek! Ucz si\u0119 ucz! Bo wiedza to do szcz\u0119\u015bcia klucz…” Owszem. Wszystko to prawda, ale po diab\u0142a o tym ci\u0105gle tru\u0107? W ko\u0144cu wiedz\u0119 mo\u017cna czerpa\u0107 zewsz\u0105d. Z rocka te\u017c. Tylko czemu nie zawsze mo\u017cna go w\u0142\u0105czy\u0107?<\/p>\n
COGITO 21\/99 (124)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Napisa\u0142 do mnie Mateusz, \u017ce nie mo\u017ce si\u0119 dogada\u0107 ze swoim ojcem. \u017be jest to zgred lat 40 i w og\u00f3le kompletne wapno. „Kiedy\u015b gra\u0142 pono\u0107 na perkusji i nosi\u0142 d\u0142ugie w\u0142osy, s\u0142ucha\u0142 Hendrixa i by\u0142 cool facet. A teraz … Continue reading