{"id":429,"date":"2015-04-22T13:16:48","date_gmt":"2015-04-22T13:16:48","guid":{"rendered":"http:\/\/piekarska.com.pl\/?page_id=429"},"modified":"2015-10-03T11:38:02","modified_gmt":"2015-10-03T11:38:02","slug":"2011-r-malgorzata-corka-macieja-stolica","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/piekarska.com.pl\/?page_id=429","title":{"rendered":"2011 r. Ma\u0142gorzata c\u00f3rka Macieja (Stolica)"},"content":{"rendered":"

Maciej Piekarski<\/strong>, historyk sztuki, dziennikarz, varsavianista, autor ksi\u0105\u017cek i setek tekst\u00f3w o Warszawie, m.in. o Powstaniu Warszawskim, tw\u00f3rca program\u00f3w telewizyjnych, s\u0142yn\u0105\u0142 z nienagannej elegancji.
\nW pami\u0119ci bliskich pozosta\u0142 te\u017c jako mi\u0142o\u015bnik \u017cart\u00f3w i wypraw na ryby.<\/p>\n

Ale przede wszystkim by\u0142 wspania\u0142ym kompanem dla swojej jedynej c\u00f3rki Ma\u0142gorzaty Karoliny, r\u00f3wnie\u017c dziennikarki telewizyjnej i pisarki<\/strong><\/p>\n

\u2013 Od kiedy si\u0119gam pami\u0119ci\u0105, ojciec traktowa\u0142 mnie po kumplowsku. To znaczy z jednej strony, by\u0142am dla niego ma\u0142\u0105 dam\u0105, kt\u00f3rej uszy\u0142 na maszynie sp\u00f3dnic\u0119 na szkolny bal, a z drugiej… towarzyszem wypad\u00f3w na ryby i uczniem w domowej szk\u00f3\u0142ce strzelania z wiatr\u00f3wki<\/em> \u2013 m\u00f3wi Ma\u0142gorzata Piekarska.\u00a0<\/strong><\/p>\n

Maciej Piekarski uko\u0144czy\u0142 histori\u0119 sztuki na KUL, ale sztuka nie wyczerpywa\u0142a jego zainteresowa\u0144 (chocia\u017c sam chwyta\u0142 czasami za o\u0142\u00f3wek czy p\u0119dzel). Przez wiele lat nie tylko pracowa\u0142 w Muzeum Narodowym, ale i uczy\u0142, m.in. historii sztuki w warszawskim Liceum Sztuk Plastycznych. Najwa\u017cniejsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 jego dzia\u0142alno\u015bci by\u0142o jednak dziennikarstwo \u2013 by\u0142 publicyst\u0105 pisz\u0105cym g\u0142\u00f3wnie o Warszawie i jej historii, wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 m.in. ze \u201eStolic\u0105\u201d. W latach 70. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z Redakcj\u0105 Publicystyki Kulturalnej 2 Programu TVP, a potem z Warszawskim O\u015brodkiem Telewizyjnym. Wielu widz\u00f3w pami\u0119ta go z takich program\u00f3w, jak \u201ePegaz\u201d, \u201eWiarus\u201d, a przede wszystkim \u201eTelewizyjny Kurier Warszawski\u201d. Za swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142 w 1998 r. uhonorowany statuetk\u0105 z\u0142otej Syrenki \u2013 Nagrod\u0105 m.st. Warszawy. Nie by\u0142 on jednak jedyn\u0105 warszawsk\u0105 osobowo\u015bci\u0105 w rodzinie Piekarskich.<\/p>\n

Potomkowie Holendr\u00f3w<\/strong><\/p>\n

Udokumentowane zwi\u0105zki Piekarskich z Warszaw\u0105 si\u0119gaj\u0105 ko\u0144ca XVIII wieku, kiedy to zamieszka\u0142 tu Jan Piekarski, mistrz kowalski. Gdzie znajdowa\u0142 si\u0119 jego dom? Nie wiadomo, ale pewne jest, \u017ce jego syn Pawe\u0142 (te\u017c kowal) zamieszkiwa\u0142 na ulicy Podwale w domu swojego te\u015bcia Jana Paw\u0142a Dobrza\u0144skiego. Rodzina jest jednak silnie zwi\u0105zana innymi rejonami stolicy: z Sadyb\u0105 oficersk\u0105, gdzie przy ulicy Morszy\u0144skiej Ludwik i Zofia Piekarscy oraz ich syn Bronis\u0142aw z \u017con\u0105 Janin\u0105 z Adamskich i synami Antonim i Maciejem sp\u0119dzili wojn\u0119, okupacj\u0119 hitlerowsk\u0105 i Powstanie Warszawskie; z Zatrasiem, czyli cz\u0119\u015bci\u0105 Sad\u00f3w \u017boliborskich, gdzie Maciej i Halina Piekarscy wraz z c\u00f3rk\u0105 Ma\u0142gosi\u0105 mieszkali prawie \u0107wier\u0107 wieku w gomu\u0142kowskim bloku, a tak\u017ce z Sask\u0105 K\u0119p\u0105, na kt\u00f3rej przy ulicy D\u0105br\u00f3wki 4 mieli kamienic\u0119 wybudowan\u0105 przed wojn\u0105 przez Leokadi\u0119 Karolin\u0119 z Przybytkowskich Adamsk\u0105 \u2013 potomkini\u0119 Holendr\u00f3w osuszaj\u0105cych przed wiekami Sask\u0105 K\u0119p\u0119. Cz\u0119\u015b\u0107 tej kamienicy uda\u0142o si\u0119 Piekarskim odzyska\u0107 dopiero pod koniec lat 80. To tu do ko\u0144ca swoich dni mieszka\u0142 wnuk Leokadii Karoliny \u2013 Maciej Piekarski z \u017con\u0105 Halin\u0105. Dzi\u015b mieszka tu ich c\u00f3rka Ma\u0142gorzata Karolina Piekarska, kt\u00f3ra po swojej prababce odziedziczy\u0142a drugie imi\u0119, z siedemnastoletnim synem, te\u017c Maciejem, i jamnikiem Zrazikiem.<\/p>\n

Z mi\u0142o\u015bci do ojczyzny i kobiety<\/strong><\/p>\n

Przekraczaj\u0105c pr\u00f3g mieszkania pani Ma\u0142gorzaty, wchodzimy do miejsca, gdzie przesz\u0142o\u015b\u0107 znalaz\u0142a swoj\u0105 przysta\u0144: tutaj nie wyrzuca si\u0119 niczego, co jest zwi\u0105zane z histori\u0105 rodziny, Warszawy i Polski. Wysoko pod sufitem pi\u0119trz\u0105 si\u0119 p\u00f3\u0142ki rocznik\u00f3w \u201eStolicy\u201d, z obraz\u00f3w i fotografii spogl\u0105daj\u0105 babcie, stryjkowie i prapradziadowie: malarze i ich \u017cony, marynarze i in\u017cynierowie. Jest tu dokument stwierdzaj\u0105cy, \u017ce Pawe\u0142 Piekarski, po kt\u00f3rym Maciej odziedziczy\u0142 drugie imi\u0119, zosta\u0142 powo\u0142any do Gwardii Narodowej podczas powstania listopadowego. Jest tu zdj\u0119cie jego syna \u2013 Micha\u0142a Piekarskiego, uczestnika powstania styczniowego. \u2013 to guziki od kurtki Zbyszka Piekarskiego, stryjka mojego ojca, ucznia Szko\u0142y Morskiej w Tczewie, kt\u00f3ry odebra\u0142 sobie \u017cycie, maj\u0105c lat dziewi\u0119tna\u015bcie, podobno z powodu nieszcz\u0119\u015bliwej mi\u0142o\u015bci do Janiny Adamskiej. Janina bowiem z trzech braci Piekarskich wybra\u0142a Bronis\u0142awa, przysz\u0142ego ojca mojego ojca<\/em> \u2013 opowiada pani Ma\u0142gorzata<\/strong>, kt\u00f3ra po latach wyda\u0142a listy literacko utalentowanego Zbyszka w ksi\u0105\u017cce \u201eDziewi\u0119tnastoletni marynarz\u201d. Na \u015bcianie wisi powsta\u0144czy krzy\u017c poleg\u0142ego w 1944 r. Antka, starszego brata Macieja. Jako szesnastoletni ch\u0142opak walczy\u0142 on w batalionie \u201eChrobry\u201d i w oddziale \u017candarmerii powsta\u0144czej Barry w \u015ar\u00f3dmie\u015bciu i na Starym Mie\u015bcie. Zgin\u0105\u0142 7 wrze\u015bnia podczas ostrza\u0142u kwatery oddzia\u0142u przy ulicy Zielnej 4. T\u0119 i inne wojenne historie Maciej Piekarski opisa\u0142 w swoich dw\u00f3ch ksi\u0105\u017ckach: \u201eTak zapami\u0119ta\u0142em. Wspomnienia z lat 1939-1945\u201d i \u201eSamotna plac\u00f3wka\u201d, po\u015bwi\u0119conej obronie Fortu Czerniakowskiego we wrze\u015bniu 1939 r. Sam Maciej prze\u017cy\u0142 powstanie jako niespe\u0142na dwunastolatek w rodzinnym domu na Sadybie oficerskiej. By\u0142 pos\u0142ugaczem w pobliskiej filii Szpitala Ujazdowskiego. Wraz z rzesz\u0105 warszawiak\u00f3w do\u015bwiadczy\u0142 wysiedlenia i tu\u0142aczki po Polsce, a p\u00f3\u017aniej \u017cycia w zniszczonej stolicy.<\/p>\n

Rodzinny optymizm<\/strong><\/p>\n

Maciej i Halina \u2013 rodzice Ma\u0142gorzaty \u2013 poznali si\u0119, trzymaj\u0105c do chrztu jedno dziecko. Halina, z wykszta\u0142cenia technik medyczny, znana z ci\u0119tego j\u0119zyka i aktorsko-kabaretowego talentu narracyjnego, pocz\u0105tkowo kpi\u0142a z drobnej sylwetki Macieja, ale wkr\u00f3tce uj\u0105\u0142 j\u0105 tym, \u017ce \u015bwietnie ta\u0144czy\u0142 i po licznych perypetiach wzi\u0119li \u015blub.<\/p>\n

To chyba rodzinny optymizm sprawi\u0142, \u017ce w rodzinie Piekarskich tak\u0105 sam\u0105 wag\u0119 jak do pami\u0105tek po bohaterskich i tragicznych wydarzeniach przywi\u0105zuje si\u0119 do \u015bwiadectw mi\u0142o\u015bci i krotochwil. Dlatego obok wspomnianego krzy\u017ca i marynarskich guzik\u00f3w pani Ma\u0142gorzata przechowuje stare\u0144k\u0105 poczt\u00f3wk\u0119 z przyklejonym bratkiem i r\u0119cznie wypisan\u0105 sentencj\u0105 \u201eSerce tylko to prawdziwe, kt\u00f3re kocha szczerze; \u017cycie tylko ten zrozumia\u0142, kto je prosto bierze\u201d od pradziadka Antoniego, zwanego Anatole\u0144kiem, dla prababki Leokadii, zwanej Karolci\u0105. Opr\u00f3cz poczt\u00f3wki jest te\u017c pierwszy warszawski dokument to\u017csamo\u015bci \u2013 wydana w 1867 r. ksi\u0105\u017ceczka legitymacyjna Julianny Piekarskiej ze Stalskich, \u017cony Micha\u0142a Piekarskiego. Znajduje si\u0119 tu r\u00f3wnie\u017c laurka zrobiona dla pana Macieja przez jego koleg\u00f3w z Muzeum Narodowego, na kt\u00f3rej do zdj\u0119cia kilkuletniej Ma\u0142gorzaty (w\u00f3wczas Ma\u0142goreli) przyklejono okaza\u0142\u0105 muszk\u0119, z rodzaju takich, jakie lubi\u0142 nosi\u0107 tata. Jest tak\u017ce ekslibris zaprojektowany przez muzealnego koleg\u0105 pana Macieja i jego samego dla pi\u0119cioletniej c\u00f3reczki \u2013 nocnik z misiem i torebk\u0105. \u017bartobliwe dope\u0142nienie kolekcji historycznych artefakt\u00f3w stanowi gigantyczny zbi\u00f3r figurek jamnik\u00f3w, glinianych kogutk\u00f3w i kart do tarota, kt\u00f3rymi pani Ma\u0142gorzata czasem wr\u00f3\u017cy. No i s\u0105 oczywi\u015bcie uginaj\u0105ce si\u0119 p\u00f3\u0142ki z ksi\u0105\u017ckami.<\/p>\n

\u201eNiegrzeczna\u201d pisarka<\/strong><\/p>\n

Wyrastanie w domu pe\u0142nym barwnych opowie\u015bci na pewno przyczyni\u0142o si\u0119 do tego, \u017ce Ma\u0142gorela, gdy ju\u017c doros\u0142a, zosta\u0142a pisark\u0105. Id\u0105c \u015bladami ukochanych autor\u00f3w z dzieci\u0144stwa: Adama Bahdaja, Hanny O\u017cogowskiej i Zbigniewa Nienackiego, do kt\u00f3rych wraca z przyjemno\u015bci\u0105 do tej pory, postanowi\u0142a pisa\u0107 powie\u015bci dla m\u0142odzie\u017cy. (Jak odr\u00f3\u017cni\u0107 je od ksi\u0105\u017cek dla dzieci? Ot\u00f3\u017c, ksi\u0105\u017cki dla dzieci, to te, kt\u00f3re czytaj\u0105 nam rodzice, a ksi\u0105\u017cki dla m\u0142odzie\u017cy to te, kt\u00f3re czytamy sami). Uwa\u017ca bowiem, \u017ce kto nie pozna\u0142 ksi\u0105\u017cek w dzieci\u0144stwie, ten nie zacznie ich czyta\u0107 jako doros\u0142y cz\u0142owiek. A literatura m\u0142odzie\u017cowa przygotowuje do odbioru tej powa\u017cniejszej.<\/p>\n

\u2013 Moj\u0105 drog\u0119 do wyboru literackiego fachu opisa\u0142am w ksi\u0105\u017cce \u201eSisiorek i Miamol, czyli jak zosta\u0142am pisark\u0105\u201d. Uka\u017ce si\u0119 ona wiosn\u0105. To historia mojego dzieci\u0144stwa i atmosfery domu, kt\u00f3re mia\u0142y wp\u0142yw na postanowienie, \u017ce b\u0119d\u0119 pisa\u0107. M\u00f3j wyb\u00f3r pad\u0142 na \u201eniegrzeczne\u201d powie\u015bci przygodowe, bo sama zawsze by\u0142am niegrzeczna i pyskata. Ze trzy razy wyrzucano mnie z przedszkola za \u201e\u015bpiewanie, ta\u0144czenie i bieganie\u201d, a w nastoletnim \u017cyciu w\u0142a\u015bnie za pyskowanie \u201ewylecia\u0142am\u201d z liceum<\/em> \u2013 przyznaje pani Ma\u0142gorzata.<\/p>\n

Zanim jednak zacz\u0119\u0142a realizowa\u0107 swe dzieci\u0119ce postanowienia, sko\u0144czy\u0142a histori\u0119 sztuki, tak jak tata, i jak on zacz\u0119\u0142a para\u0107 si\u0119 dziennikarstwem. Po latach publikowania r\u00f3\u017cnych tekst\u00f3w prasowych, z kt\u00f3rych najbardziej chyba znane by\u0142y felietony o muzyce \u201eWzrockowisko\u201d w dwutygodniku \u201eCogito\u201d (wydane w 2002 r. w formie ksi\u0105\u017ckowej), oraz pracy przy telewizyjnych reporta\u017cach, g\u0142\u00f3wnie o tematyce kulturalnej i spo\u0142ecznej, zacz\u0119\u0142a pisa\u0107 ksi\u0105\u017cki dla m\u0142odzie\u017cy.<\/p>\n

Ukochana Saska K\u0119pa<\/strong><\/p>\n

Pani Ma\u0142gorzata ma krytyczne podej\u015bcie do siebie i \u015bwiata. M\u0142odo\u015b\u0107 widzi jako najwa\u017cniejszy okres w \u017cyciu, kiedy cz\u0142owiek jest jeszcze pe\u0142en optymizmu i nadziei, kiedy nie chce i\u015b\u0107 na \u0142atwizn\u0119 i stawia sobie wielkie cele. \u015awiat jest jednak tak urz\u0105dzony, \u017ce wi\u0119kszo\u015bci z nas nie udaje si\u0119 spe\u0142ni\u0107 m\u0142odzie\u0144czych marze\u0144. Cz\u0119sto to wina \u015brodowiska, ale r\u00f3wnie cz\u0119sto \u2013 naszego w\u0142asnego lenistwa. Frustracja, z\u0142o\u015b\u0107 na \u015bwiat i na siebie za swoje niepowodzenia to cz\u0119ste przywary wieku doros\u0142ego, o czym mo\u017cna si\u0119 przekona\u0107, cho\u0107by czytaj\u0105c fora internetowe pe\u0142ne jadowitych, k\u0142amliwych i napastliwych komentarzy. Dlatego, mimo wrodzonego optymizmu, uwa\u017ca wi\u0119kszo\u015b\u0107 ludzko\u015bci za wirus niszcz\u0105cy swoj\u0105 planet\u0119 i samych siebie. I z tego te\u017c powodu pisze w\u0142a\u015bnie dla ludzi m\u0142odych \u2013 tych, kt\u00f3rzy jeszcze maj\u0105 szanse zrealizowa\u0107 swoje marzenia.<\/p>\n

W ksi\u0105\u017ckach portretuje ukochan\u0105 Sask\u0105 K\u0119p\u0119. Dla niej to ma\u0142e miasteczko, tyle \u017ce po\u0142o\u017cone w wielkim mie\u015bcie. Tu umie\u015bci\u0142a m.in. frapuj\u0105ce przygody harcerzy z miejscowego gimnazjum, zmagaj\u0105cych si\u0119 ze z\u0142odziejami dzie\u0142 sztuki albo\u00a0 przemytnikami zwierz\u0105t (\u201eTropiciele\u201d, \u201eDzika\u201d, a w przygotowaniu trzecia cz\u0119\u015b\u0107 \u201eSi\u0142acze\u201d). Skrupulatnie oddaje realia warszawskie, ale miasto jest jednak tylko t\u0142em akcji w opowie\u015bciach traktuj\u0105cych przede wszystkim o emocjach, kt\u00f3rym musi stawi\u0107 czo\u0142o m\u0142ody cz\u0142owiek (\u201eKlasa pani Czajki\u201d i \u201eLO-teria\u201d). Wi\u0119kszo\u015b\u0107 tych historii zosta\u0142a zaczerpni\u0119ta z \u017cycia i ma solidn\u0105 reportersk\u0105 podbudow\u0119 \u2013 np. teraz pani Ma\u0142gorzata biega na treningi m\u0142odych zapa\u015bnik\u00f3w, by w najnowszej ksi\u0105\u017cce wiernie odda\u0107 ich \u015brodowisko i j\u0119zyk. To zapewne ten realizm jest przyczyn\u0105, dla kt\u00f3rej m\u0142odzi czytelnicy tak ch\u0119tnie si\u0119gaj\u0105 po jej powie\u015bci. Pisz\u0105 o tym w listach do autorki, i o tym, \u017ce\u00a0 przyje\u017cd\u017caj\u0105 na Sask\u0105 K\u0119p\u0119, by por\u00f3wna\u0107 t\u0119 opisan\u0105 w ksi\u0105\u017cce z t\u0105 rzeczywist\u0105.<\/p>\n

Natalia Grzywalska<\/p>\n

Artyku\u0142 ukaza\u0142 si\u0119 w numerze 3 (2011) Warszawskiego Magazynu Ilustrowanego STOLICA<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Maciej Piekarski, historyk sztuki, dziennikarz, varsavianista, autor ksi\u0105\u017cek i setek tekst\u00f3w o Warszawie, m.in. o Powstaniu Warszawskim, tw\u00f3rca program\u00f3w telewizyjnych, s\u0142yn\u0105\u0142 z nienagannej elegancji. W pami\u0119ci bliskich pozosta\u0142 te\u017c jako mi\u0142o\u015bnik \u017cart\u00f3w i wypraw na ryby. Ale przede wszystkim by\u0142 … Continue reading →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":1983,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","template":"","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"class_list":["post-429","page","type-page","status-publish","hentry"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/429","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=429"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/429\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4835,"href":"http:\/\/piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/429\/revisions\/4835"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1983"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/piekarska.com.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=429"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}