Otwieram oczy. Hanka stoi przed lustrem i czesze si\u0119 je\u017cem. Jego kolce, rani\u0105c sk\u00f3r\u0119, rozdzielaj\u0105 k\u0119pki w\u0142os\u00f3w. R\u0119ka, je\u017c i krew sp\u0142ywaj\u0105 na ramiona. Le\u017c\u0105c na \u0142\u00f3\u017cku patrz\u0119 na to.<\/p>\n
– Nie boisz si\u0119 zaka\u017cenia?<\/p>\n
– Jakiego zaka\u017cenia? Przemyj\u0119 g\u0142ow\u0119 spirytusem i nic nie b\u0119dzie.<\/p>\n
Hanka przygl\u0105da si\u0119 je\u017cykowi trzymanemu w r\u0119ku. U\u015bmiecha si\u0119 do niego i g\u0142aszcze po \u0142ebku.<\/p>\n
– Patrz! Jakie ma ma\u0142e \u0142apki i pazurki. \u015amieszne prawda?<\/p>\n
I co z tego, \u017ce \u015bmieszny? I \u017ce ma \u0142apki? I pazurki?<\/p>\n
Chc\u0119 \u015bpiewa\u0107. I \u015bpiewam. Na ca\u0142y g\u0142os. O tym Je\u017cu, o w\u0142osach Hanki, o jej pokrwawionej g\u0142owie, o tym jak przemywa j\u0105 spirytusem, a je\u017cem rzuca o \u015bcian\u0119. Wreszcie o tym jak je\u017c ucieka pod \u0142\u00f3\u017cko i ta tupoce miotaj\u0105c si\u0119 mi\u0119dzy \u015bcianami. Hanka stoi na \u015brodku pokoju i patrzy na mnie.<\/p>\n
– Ty chyba jeste\u015b stukni\u0119ta?<\/p>\n
Milkn\u0119. Jest taka \u0142adna. Zamy\u015bla si\u0119 przez chwil\u0119, a kiedy to robi unosi g\u00f3rn\u0105 warg\u0119 i ukazuje bia\u0142e \u017ceby. \u015aliczna!<\/p>\n
– Czy ty chcesz \u017ceby\u015bmy si\u0119 sp\u00f3\u017ani\u0142y?<\/p>\n
Z\u0142o\u015bci si\u0119. Chocia\u017c… Nie! Tylko tak udaje. Jest szcz\u0119\u015bliwa. Od tak dawna szykowa\u0142a si\u0119 i muska\u0142a. Je\u017cowa\u0142a i spirytusi\u0142a. Teraz czerwie\u0144 jej w\u0142os\u00f3w b\u0142yszczy lepko\u015bci\u0105. Pachnie s\u0142odko. Zazdroszcz\u0119 jej tego zapachu, tej s\u0142odyczy wygl\u0105du, kobiecej lepko\u015bci. Wstaj\u0119 i podchodz\u0119 do niej. Od \u015bcian odbijaj\u0105 si\u0119 s\u0142owa:<\/p>\n
– Chcesz? Po\u017cycz\u0119 ci je\u017ca.<\/p>\n
Wzruszam ramionami. Po co mi je\u017c? I tak nie b\u0119d\u0119 wygl\u0105da\u0107 r\u00f3wnie \u0142adnie jak ona.<\/p>\n
– Chcesz?<\/p>\n
Czerwie\u0144 \u015bwieci si\u0119 uparcie.<\/p>\n
– Chcesz?<\/p>\n
Hanka te\u017c jest uparta. Przebiera nogami. Zdejmuje pantofle i zak\u0142ada. Zdejmuje i zak\u0142ada.<\/p>\n
– Pospiesz si\u0119!<\/p>\n
Nagli tak, \u017ce a\u017c patrz\u0119 na ni\u0105 ze zdziwieniem. Jest jeszcze \u0142adniejsza. To ta czerwie\u0144. I te pantofle. Kolczaste. Fakirki.<\/p>\n
– Marta!<\/p>\n
Jej oczy patrz\u0105 b\u0142agalnie. Zielone. \u015awie\u017ce jak czerwie\u0144. Hanka – kobieta – \u0142\u0105ka.<\/p>\n
Otwieram drzwi i u\u015bmiecham si\u0119 do niej.<\/p>\n
Kawiarnia. Gwar i pe\u0142no dymu. Zaj\u0119te s\u0142oiki k\u0142uj\u0105 spojrzeniami rani\u0105cymi s\u0142odk\u0105 lepko\u015b\u0107 Hanki. W rogu sali kto\u015b macha r\u0119ka. Podchodz\u0119, a Hanka p\u0142ynie. Faluje czerwieni\u0105. Przylepia do bioder spojrzenia machaj\u0105cych. Jeden z nich – prawdziwie pi\u0119kny – wpatruje si\u0119 w Hank\u0119. Widz\u0119 jak przechodzi na niego ta lepka s\u0142odycz, kt\u00f3ra przyklei\u0142a go do niej.<\/p>\n
Czuje na sobie czyje\u015b spojrzenie. To ten drugi. Grubas. Patrzy jak stoj\u0119 przy stoliku. Czekam. Niewiem na co. Ale czekam.<\/p>\n
– To jest w\u0142a\u015bnie Wojtek, o kt\u00f3rym ci opowiada\u0142am…<\/p>\n
G\u0142os, kt\u00f3rym wypowiada te s\u0142owa, jest poza ni\u0105, wpatrzon\u0105 w oczy tego pi\u0119knego.<\/p>\n
– Widz\u0119 – odpowiadam przez zaci\u015bni\u0119te z\u0119by. Jestem z\u0142a. Na Hank\u0119. Za to, ze kaza\u0142a mi sta\u0107 i patrze\u0107 na tego grubasa. Tego Wojtka.<\/p>\n
– Mi\u0142o mi.<\/p>\n
– A mnie nie.<\/p>\n
W\u015bciekam si\u0119 s\u0142ysz\u0105c jego g\u0142os. Taki niski. Rusza grubymi ustami jakby chcia\u0142 z\u0142apa\u0107 powietrze. Siadam obok niego. W lakierowanym blacie stolika odbija si\u0119 czerwie\u0144, \u017carzy si\u0119. S\u0142ycha\u0107 szuranie krzes\u0142em. Czerwie\u0144 przybli\u017ca si\u0119. Jej obraz odbity w blacie stolika – p\u0142onie.<\/p>\n
Patrz\u0119 w oczy Wojtka i pytam:<\/p>\n
– Ty! Lubisz je\u017ce?<\/p>\n
– Bardzo.<\/p>\n
Wida\u0107 ulg\u0119 na jego twarzy, a na dodatek pojawia si\u0119 na niej co\u015b na kszta\u0142t lekkiego u\u015bmiechu. Odwzajemniam go, przysuwam si\u0119 bli\u017cej i znowu pytam:<\/p>\n
– A dosta\u0142e\u015b kiedy\u015b je\u017cem wryj?<\/p>\n
Jest wyra\u017anie zmieszany. Nie wie czy \u017cartuj\u0119 czy nie. Robi mi si\u0119 go troch\u0119 szkoda. K\u0142ad\u0119 d\u0142o\u0144 na jego d\u0142oni.<\/p>\n
– kochany t\u0142u\u015bciochu – cedz\u0119 s\u0142owa i mrugam rz\u0119sami. Staram si\u0119 by\u0107 tak urocza jak tylko potrafi\u0119.<\/p>\n
Czerwie\u0144 na blacie zn\u00f3w si\u0119 \u017carzy. Na jej tle dwa zielone punkciki zapa\u0142aj\u0105 si\u0119 i gasn\u0105.<\/p>\n
– Odpowiedz grzecznie na moje pytanie. Czy dosta\u0142e\u015b ju\u017c je\u017cem wryj? A mo\u017ce nie wiesz co to je\u017c?<\/p>\n
Wojtek milczy i tylko usta mu drgaj\u0105. Na nodze czuj\u0119 pantofelki Hanki.<\/p>\n
-Wiesz co to je\u017c? – U\u015bmiecham si\u0119 szczerz\u0105c z\u0119by. – To takie ma\u0142e zwierz\u0105tko, kt\u00f3re ma w\u0142osy przemienione w kolce. \u0141aci\u0144ska nazwa erinaceus. Jest owado\u017cerny, chroniony. W Polsce dwa gatunki je\u017ca…<\/p>\n
Twarz Wojtka wypogadza si\u0119, a niski g\u0142os pyta:<\/p>\n
– A czy te losy przemienione w kolce s\u0105 czerwone?<\/p>\n
Blat p\u0142onie. Zielone punkciki migaj\u0105. Nie patrz\u0119 na to. Ani na Wojtka. Wdychaj\u0105c s\u0142odk\u0105 lepko\u015b\u0107 Hanki patrz\u0119 na tego drugiego. S\u0142ysz\u0119 jego \u015bmiech i to, jak m\u00f3wi poklepuj\u0105c mnie po ramieniu.<\/p>\n
– Ale ci\u0119 za\u0142atwi\u0142! Dziewczyno!<\/p>\n
Fakirki drapi\u0105 mnie w kostk\u0119. \u0141zy spadaj\u0105 na blat, ale nie gasz\u0105 p\u0142omienia. Kelner stawia na stole potrawy. Mi\u0119dzy nimi s\u0105 kostki \u017c\u00f3\u0142tego sera ponadziewane na wyka\u0142aczki. Obieram je z resztek czerwonego wosku.<\/p>\n
– Masz pi\u0119kne w\u0142osy!<\/p>\n
G\u0142os Wojtka t\u0142umi d\u017awi\u0119k spadaj\u0105cych kropli i czerwonych woskowatych p\u0142atk\u00f3w. Hanka poprawia przedzia\u0142ek. Lepko\u015b\u0107 jest teraz wyrazistsza. B\u0142yszczy. Blat staje si\u0119 pochodni\u0105.<\/p>\n
– Pi\u0119knie pachniesz!<\/p>\n
U\u015bmiech tego drugiego sprawia, \u017ce Hanka pochyla si\u0119 w jego stron\u0119. Tworz\u0105 prawdziwie pi\u0119kn\u0105 par\u0119. Obserwuj\u0119 ich i mi\u0119dzy jedn\u0105 a drug\u0105 s\u0142on\u0105 kropl\u0105 zjadam \u017c\u00f3\u0142ty ser. Kostka po kostce. Kawa\u0142ek po kawa\u0142ku. Wyka\u0142aczki wbijam w g\u0142ow\u0119 Hanki.<\/p>\n
1987<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Otwieram oczy. Hanka stoi przed lustrem i czesze si\u0119 je\u017cem. Jego kolce, rani\u0105c sk\u00f3r\u0119, rozdzielaj\u0105 k\u0119pki w\u0142os\u00f3w. R\u0119ka, je\u017c i krew sp\u0142ywaj\u0105 na ramiona. Le\u017c\u0105c na \u0142\u00f3\u017cku patrz\u0119 na to. – Nie boisz si\u0119 zaka\u017cenia? – Jakiego zaka\u017cenia? Przemyj\u0119 g\u0142ow\u0119 … Continue reading