ZAMO\u015a\u0106. ZAK\u0141AD FOTOGRAFICZNY. WN\u0118TRZE.<\/p>\n
SIERPIE\u0143 1939<\/p>\n
Biedny zak\u0142ad fotograficzny. Ma\u0142o rekwizyt\u00f3w. ZOFIA (35) JAN (40) TCH\u00d3RZOWIE pozuj\u0105 do zdj\u0119cia. Wraz z nimi c\u00f3rki STEFANIA (9) i WALERKA (11) oraz synowie TADZIO (3) I BOLES\u0141AW (5). Zofia siedzi i trzyma na kolanach najm\u0142odszego z syn\u00f3w. Starszy syn stoi pomi\u0119dzy ma\u0142\u017conkami. C\u00f3rki stoj\u0105 po bokach. FOTOGRAF (50) ustawia kadr. Poprawia rodzin\u0119. palcem pokazuje na obiektyw aparatu.<\/p>\n
FOTOGRAF<\/p>\n
Tu patrzymy! U\u015bmiech!<\/p>\n
WARSZAWA. ZAK\u0141AD FOTOGRAFICZNY. WN\u0118TRZE<\/p>\n
SIERPIE\u0143 1939<\/p>\n
JANINA ADAMSKA (35) wraz z synem EDZIEM (4). Do zdj\u0119cia w luksusowym atelier pozuje tylko ch\u0142opiec. W r\u0119ku trzyma pluszowego misia. Janina poprawia mu w\u0142osy i ubranko.<\/p>\n
JANINA<\/p>\n
Edziu, u\u015bmiechnij si\u0119.<\/p>\n
WARSZAWA. PODW\u00d3RKO PRZED DOMEM JANINY I BRONIS\u0141AWA. PLENER.<\/p>\n
WRZESIE\u0143 1939.<\/p>\n
Janina biegnie w\u015br\u00f3d huku bomb w kierunku klatki schodowej. Za r\u0119k\u0119 trzyma Edzia, kt\u00f3ry w drugim r\u0119ku \u015bciska swojego pluszowego misia. Huk. Janina pada. Z g\u0142owy cieknie jej krew. Edzio stoi na \u015brodku p\u0142acze.<\/p>\n
EDZIO<\/p>\n
(zanosz\u0105c si\u0119 od p\u0142aczu)<\/p>\n
Maaaama!<\/p>\n
Podchodzi do niego KOBIETA. Nie widzimy jej twarzy, nie wiemy ile ma lat. Pochyla si\u0119 nad Janin\u0105. Potem nad malcem. Ca\u0142y czas nie widzimy jej twarzy.<\/p>\n
KOBIETA<\/p>\n
(do malca)<\/p>\n
Nie \u017cyje. Chod\u017a ze mn\u0105.<\/p>\n
Wok\u00f3\u0142 spadaj\u0105 bomby. Kobieta bierze wyj\u0105cego ch\u0142opca za r\u0119k\u0119 i ci\u0105gnie ze sob\u0105. Ten idzie, ale oci\u0105gaj\u0105c si\u0119 i p\u0142acz\u0105c. Ogl\u0105da si\u0119 w kierunku le\u017c\u0105cej na ziemi Janiny. W pobli\u017cu zn\u00f3w spada kolejna bomba.<\/p>\n
WARSZAWA. KOSTNICA. WN\u0118TRZE.<\/p>\n
BRONIS\u0141AW ADAMSKI (40) ogl\u0105da uwa\u017cnie le\u017c\u0105ce w \u015brodku cia\u0142a. Kr\u0119ci przecz\u0105co g\u0142ow\u0105.<\/p>\n
WARSZAWA. SZPITAL. WN\u0118TRZE.<\/p>\n
Janina z obanda\u017cowan\u0105 g\u0142ow\u0105 le\u017cy na szpitalnym \u0142\u00f3\u017cku. Przy niej Bronis\u0142aw. Trzyma j\u0105 za r\u0119k\u0119.<\/p>\n
BRONIS\u0141AW<\/p>\n
Nigdzie nie znalaz\u0142em cia\u0142a Edzia.<\/p>\n
JANINA<\/p>\n
(z ulg\u0105)<\/p>\n
To znaczy, \u017ce \u017cyje!<\/p>\n
BRONIS\u0141AW<\/p>\n
B\u0119dziemy go szuka\u0107.<\/p>\n
WARSZAWA. DOM DZIECKA. WN\u0118TRZE. SEKWENCJA SCEN.<\/p>\n
Janina z Bronis\u0142awem rozgl\u0105daj\u0105 si\u0119 po sali. Pokazuj\u0105 zdj\u0119cie Edzia piel\u0119gniarce. Ta kr\u0119ci przecz\u0105co g\u0142ow\u0105. Sytuacja powtarza si\u0119 w kilku podobnych miejscach. Zmieniaj\u0105 si\u0119 tylko piel\u0119gniarki.<\/p>\n
CHOM\u0118CISKA MA\u0141E. CHATA ZOFII. IZBA SYPIALNA. WN\u0118TRZE.<\/p>\n
STYCZE\u0143 1941.<\/p>\n
Wn\u0119trze drewnianej ch\u0142opskiej chaty. \u0141\u00f3\u017cko, skrzynia, stara szafa. Na \u015bcianie obraz z Jezusem. Obok fotografia zrobiona w zamojskim zak\u0142adzie. Obok \u0142\u00f3\u017cka stoi nocny stolik. Na nim gliniany kubek z wod\u0105. Na \u0142\u00f3\u017cku le\u017cy Zofia (35) i rodzi dziecko. Pomagaj\u0105 jej AKUSZERKA (50) i s\u0105siadka ANNA (36). Zofia rodzi w milczeniu. Wida\u0107 tylko pot na czole.<\/p>\n
AKUSZERKA<\/p>\n
(\u015aciszaj\u0105c g\u0142os)
\nJeszcze troch\u0119.<\/p>\n
S\u0105siadka przeciera twarz Zofii mokr\u0105 szmatk\u0105.<\/p>\n
ANNA<\/p>\n
Zosiu, dasz rad\u0119. Janek zaraz wr\u00f3ci. B\u0119dzie mia\u0142 niespodziank\u0119.<\/p>\n
CHOM\u0118CISKA MA\u0141E. CHATA ZOFII. IZBA KUCHENNA. WN\u0118TRZE.<\/p>\n
Czw\u00f3rka ciemnow\u0142osych, pyzatych dzieci. Tadzio i Bolek siedz\u0105 na pod\u0142odze pod sto\u0142em i bawi\u0105 si\u0119 figurkami wystruganymi z drzewa. Stefania obiera ziemniaki. Walerka podk\u0142ada drewno pod kuchni\u0119 w\u0119glow\u0105. Patrzy przez oszronione okno na padaj\u0105cy \u015bnieg. Co chwil\u0119 k\u0142ad\u0105c palec na ustach ucisza dokazuj\u0105cych ch\u0142opc\u00f3w. Nagle za drzwiami sypialni rodzic\u00f3w rozlega si\u0119 p\u0142acz dziecka. Stefania z wra\u017cenia kaleczy si\u0119 no\u017cem w r\u0119k\u0119. Obie dziewczynki dobiegaj\u0105 do drzwi i przyk\u0142adaj\u0105 uszy nas\u0142uchuj\u0105c. Po chwili obie staraj\u0105 si\u0119 zajrze\u0107 do wn\u0119trza izby przez dziurk\u0119 od klucza. Przepychaj\u0105 si\u0119. Wygrywa Walerka. K\u0142adzie palec na ustach nakazuj\u0105c cisz\u0119. Spogl\u0105da przez dziurk\u0119 od klucza. Widzi r\u0119ce akuszerki podnosz\u0105ce do g\u00f3ry p\u0142acz\u0105ce dziecko. Szeptem m\u00f3wi do reszty:<\/p>\n
WALERKA<\/p>\n
Jest! Chyba ch\u0142opak.<\/p>\n
W tym momencie zza okna dobiega szczekanie psa i r\u017cenie konia. Znak, \u017ce kto\u015b nadjecha\u0142 wozem. Walerka odskakuje od drzwi i podbiega do okna, krzycz\u0105c rado\u015bnie:<\/p>\n
WALERKA<\/p>\n
Tato!<\/p>\n
Przez okno wida\u0107 podw\u00f3rko ze studni\u0105, a tak\u017ce budynek gospodarczy, kt\u00f3ry jest i obor\u0105 i stodo\u0142\u0105. Budynek jest spory. O wiele wi\u0119kszy ni\u017c cha\u0142upa, w kt\u00f3rej mieszka rodzina. Wida\u0107, \u017ce jeszcze nie tak dawno powodzi\u0142o im si\u0119 ca\u0142kiem nie\u017ale, ale teraz jest troch\u0119 gorzej. zbita szybka w oborze nie jest wstawiona tylko okno zosta\u0142o zalatane desk\u0105. Po podw\u00f3rku biegaj\u0105 kury.<\/p>\n
Walerka wygl\u0105da przez okno i nagle nieruchomieje. Wyraz jej twarzy zmienia si\u0119. Spostrzega, \u017ce ojciec nie siedzi na ko\u017ale, ale spad\u0142 z niego i le\u017cy oparty o przypr\u00f3szony \u015bniegiem w\u0119giel. Ma otwarte oczy. Na piersiach widoczna ogromna plama krwi. Najwyra\u017aniej ko\u0144 sam przywi\u00f3z\u0142 trupa.<\/p>\n
STARY ZAMO\u015a\u0106. CMENTARZ. PLENER.<\/p>\n
Pogrzeb m\u0119\u017ca Zofii. Pochmurny dzie\u0144. Wzmaga si\u0119 wiatr. Ksi\u0105dz pospiesznie odmawia modlitw\u0119 staraj\u0105c sobie poradzi\u0107 z wiatrem zatykaj\u0105cym usta.<\/p>\n
KSI\u0104DZ<\/p>\n
Wieczny odpoczynek racz mu da\u0107 panie… A \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107 wiekuista niechaj mu \u015bwieci.<\/p>\n
Zap\u0142akana Zofia stoi nad grobem trzymaj\u0105c w r\u0119ku becik ze szczelnie opatulonym dzieckiem i pr\u00f3buje powtarza\u0107 za ksi\u0119dzem s\u0142owa modlitwy. Obok pozosta\u0142a czw\u00f3rka dzieci. Najm\u0142odszy Tadeusz milczy. Starsze jakby bezmy\u015blnie powtarzaj\u0105 za ksi\u0119dzem s\u0142owa. Walerka i Stefcia bezg\u0142o\u015bnie p\u0142acz\u0105. Ksi\u0105dz ko\u0144czy modlitw\u0119. B\u0142ogos\u0142awi wszystkich. Kropi kropid\u0142em.<\/p>\n
KSI\u0104DZ<\/p>\n
Niech was b\u0142ogos\u0142awi B\u00f3g wszechmog\u0105cy: Ojciec i Syn i Duch \u015awi\u0119ty.<\/p>\n
Ksi\u0105dz podchodzi do Zofii i wr\u0119cza jej \u015bwi\u0119ty obrazek. Zofia ca\u0142uje ksi\u0119dza w r\u0119k\u0119. Po niej do ksi\u0119dza podchodz\u0105 pozosta\u0142e dzieci i rownie\u017c ca\u0142uj\u0105 go w r\u0119k\u0119. Ksi\u0105dz te\u017c im wr\u0119cza obrazki. Odchodzi. Do Zofii przyciskaj\u0105cej do piersi becik z dzieckiem podchodz\u0105 s\u0105siadki: BARBARA (35) i HELENA (37).<\/p>\n
BARBARA<\/p>\n
Jakby drewna trza by\u0142o nar\u0105ba\u0107 to Kazek przyjdzie.<\/p>\n
Druga z kobiet podaje Zofii zawini\u0105tko.<\/p>\n
HELENA<\/p>\n
To po moim najm\u0142odszym. Nada si\u0119.<\/p>\n
Kobieta pochyla si\u0119 nad becikiem. U\u015bmiecha si\u0119 na widok twarzy dziecka.<\/p>\n
HELENA<\/p>\n
Jakie ma imi\u0119?<\/p>\n
ZOFIA<\/p>\n
(szeptem)<\/p>\n
Po ojcu.<\/p>\n
Zofia i dzieci zostaj\u0105 sami przy grobie. Zaczyna pada\u0107 \u015bnieg. Na krzy\u017cu nagrobnym tabliczka, na niej napisane niewprawnym charakterem pisma: „Jan Tch\u00f3rz. \u017by\u0142 lat 37. Zm. 10 stycznia 1941.”<\/p>\n
WARSZAWA. MIESZKANIE JANINY I BRONIS\u0141AWA. WN\u0118TRZE.<\/span><\/p>\n Janina i Bronis\u0142aw mieszkaj\u0105 na ostatnim pi\u0119trze eleganckiego bloku w wysokim mansardowym mieszkaniu. To do\u015b\u0107 zamo\u017cny dom. Eleganckie meble, na \u015bcianach obrazy i portrety obojga ma\u0142\u017conk\u00f3w. W salonie dywan, w przestronnej kuchni rze\u017abiony kredens. (Bronis\u0142aw jest in\u017cynierem-elektyrkiem). W jego gabinecie na biurku plik rozrzuconych list\u00f3w z nadrukiem „Polski Czerwony Krzy\u017c”. Oraz kupka takich samych zdj\u0119\u0107 przedstawiaj\u0105cych Edzia. Janina czyta jeden list na g\u0142os:<\/p>\n JANINA<\/p>\n „Polski Czerwony Krzy\u017c oddzia\u0142 w Krakowie zawiadamia, \u017ce nie znane s\u0105 jej losy Edwarda Adamskiego, zaginionego w Warszawie we wrze\u015bniu 1939 roku.”<\/p>\n (do Bronis\u0142awa)<\/p>\n Trzeba jeszcze raz do nich napisa\u0107 i wys\u0142a\u0107 zdj\u0119cie.<\/p>\n Bronis\u0142aw kiwa g\u0142ow\u0105. Stuka w maszyn\u0119 do pisania. Widzimy pocz\u0105tek listu, kt\u00f3ry brzmi: „Zwracam si\u0119 z uprzejmym pytaniem, czy ch\u0142opiec z za\u0142\u0105czonej fotografii…”<\/p>\n CHOM\u0118CISKA MA\u0141E. CHATA ZOFII. WN\u0118TRZE.<\/p>\n GRUDZIE\u0143 1942.<\/p>\n Starsze dzieci siedz\u0105 przy kuchennym stole i robi\u0105 ze s\u0142omy ozdoby choinkowe. Dwuletni Janek siedzi pod sto\u0142em i bawi si\u0119 drewnianym konikiem na k\u00f3\u0142kach. Zofia gotuje mleko. Po chwili nalewa dzieciom mleka i podaje kubki.<\/p>\n ZOFIA<\/p>\n Do \u0142\u00f3\u017cek.<\/p>\n Zofia otwiera drzwi do sieni, w kt\u00f3rej le\u017cy pies. Stawia przed nim niewielk\u0105 misk\u0119 z resztk\u0105 mleka.<\/p>\n ZOFIA<\/p>\n Na!<\/p>\n Pies \u0142apczywie pije. Po chwili Zofia zabiera pust\u0105 misk\u0119, otwiera drzwi na dw\u00f3r i wypycha psa.<\/p>\n ZOFIA<\/p>\n Id\u017a! Pilnuj domu!<\/p>\n Zofia zamyka drzwi.<\/p>\n CHOM\u0118CISKA MA\u0141E. CHATA ZOFII. WN\u0118TRZE. P\u00d3\u0179NIEJ.<\/p>\n Czw\u00f3rka dzieci ju\u017c \u015bpi. Tylko najstarsza c\u00f3rka Walerka krz\u0105ta si\u0119 jeszcze po kuchni. Wyciera kubeczki. Przestawia na okno koszyczek z choinkowymi ozdobami ze s\u0142omy. Do chaty wchodzi Zofia. Na r\u0119kach ma szczapy por\u0105banego drewna. W w\u0119glarce w\u0119giel. Zofia przez chwil\u0119 tupie w sieni, by otrzepa\u0107 buty ze \u015bniegu.<\/p>\n WALERKA<\/p>\n Czy mama s\u0142ysza\u0142a?<\/p>\n ZOFIA<\/p>\n Co?<\/p>\n WALERKA<\/p>\n Co\u015b jakby strza\u0142. Chyba Niemcy id\u0105.<\/p>\n Obie patrz\u0105 na siebie. Po chwili s\u0142ucha\u0107 drugi strza\u0142.<\/p>\n ZOFIA<\/p>\n Zaci\u0119\u0142am kur\u0119. Jak id\u0105 to nie wiem, czy dam rad\u0119 jeszcze sprawi\u0107.<\/p>\n Nagle za oknem zaczyna szczeka\u0107 pies, potem s\u0142ycha\u0107 strza\u0142, kr\u00f3tki psi skowyt i gwa\u0142towne, brutalne \u0142omotanie do drzwi. S\u0142ycha\u0107 g\u0142os m\u00f3wi\u0105cy po niemiecku.<\/p>\n OFICER NIEMIECKI<\/p>\n Aufschlagen! Schneller!<\/p>\n T\u0141UMACZ<\/p>\n Otwieracz. Szybko.<\/p>\n Zofia \u017cegna si\u0119 krzy\u017cem i podchodzi do drzwi. Jest przestraszona. Do chaty szybkim krokiem wkraczaj\u0105 Niemcy: \u00a0oficer, t\u0142umacz i dw\u00f3ch \u017co\u0142nierzy. Rozgl\u0105daj\u0105 si\u0119 po chacie. Zagl\u0105daj\u0105 do garnk\u00f3w.<\/p>\n OFICER NIEMIECKI<\/p>\n Heraus da! Sie haben nur halb Uhr!<\/p>\n Zofia jest przera\u017cona. Nic nie rozumie. Trz\u0119s\u0105 jej si\u0119 r\u0119ce. Pr\u00f3buje jeszcze raz prze\u017cegna\u0107 si\u0119. Jeden z Niemc\u00f3w popycha j\u0105 w g\u0142\u0105b chaty krzycz\u0105c:<\/p>\n \u017bO\u0141NIERZ PIERWSZY<\/p>\n Schneller! Schneller!<\/p>\n T\u0141UMACZ<\/p>\n Zbieracz sze. Macze p\u00f3\u0142 god\u017cyny.<\/p>\n Zofia patrzy przera\u017cona. T\u0142umacz pokazuje palcem na zegarek.<\/p>\n T\u0141UMACZ<\/p>\n P\u00f3\u0142 god\u017cyny. Bud\u017cycz d\u017ceczy.<\/p>\n Jeden z Niemc\u00f3w z hukiem otwiera drzwi do sypialni.<\/p>\n \u017bO\u0141NIERZ DRUGI<\/p>\n (krzyczy)<\/p>\n Aufstehen!<\/p>\n Dzieci budz\u0105 si\u0119. S\u0105 przera\u017cone. Najm\u0142odszy Janek zaczyna p\u0142aka\u0107. Zofia wbiega do pokoju. Podchodzi do \u0142\u00f3\u017ceczka. Bierze Janka na r\u0119ce i tuli staraj\u0105c si\u0119 go uspokoi\u0107.<\/p>\n ZOFIA<\/p>\n (Dr\u017c\u0105cym g\u0142osem)<\/p>\n Cichutko. Musimy wstawa\u0107.<\/p>\n JANEK<\/p>\n (zaspanym g\u0142osem)<\/p>\n Mama ja ne! Mama ja ne! Lulu!<\/p>\n \u017bO\u0141NIERZ DRUGI<\/p>\n (krzyczy)<\/p>\n Halt\u2019s Maul!<\/p>\n \u017bo\u0142nierz podstawia Jankowi pi\u0119\u015b\u0107 pod nos. Zofia zakrywa dziecko w\u0142asnym cia\u0142em. Ma\u0142y jeszcze bardziej zanosi si\u0119 p\u0142aczem. Oficer Niemiecki \u0142apie \u017co\u0142nierza za r\u0119k\u0119.<\/p>\n OFICER NIEMIECKI<\/p>\n Nein. Sie haben halb uhr!<\/p>\n (zniecierpliwiony do dziecka)<\/p>\n Sei still!<\/p>\n Oficer podchodzi do kuchni i palcem pokazuje kubeczek.<\/p>\n OFICER NIEMIECKI<\/p>\n Top. F\u00fcr kleine.<\/p>\n T\u0141UMACZ<\/p>\n Bierz naczynie. Dla ma\u0142ego.<\/p>\n Zofia sk\u0142ada po\u015bciel. Zdejmuje ze \u015bciany zdj\u0119cie rodzinne z wetkni\u0119tymi za ramk\u0119 \u015bwi\u0119tymi obrazkami otrzymanymi od ksi\u0119dza na pogrzebie m\u0119\u017ca. W tym czasie Oficer wyjmuje z kieszeni papiero\u015bnic\u0119. Cz\u0119stuje t\u0142umacza. Spostrzeg\u0142szy to jeden z \u017co\u0142nierzy podchodzi do okna w kuchni i bierze do r\u0119ki stoj\u0105cy na parapecie koszyk ze s\u0142omianymi ozdobami choinkowymi. Wyjmuje jedn\u0105 z nich i wk\u0142ada na chwil\u0119 do pieca. Ozdoba si\u0119 zapala. \u017bo\u0142nierz przypala ni\u0105 papierosy oficerowi i t\u0142umaczowi. Wrzuca resztk\u0119 pod kuchni\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" ZAMO\u015a\u0106. ZAK\u0141AD FOTOGRAFICZNY. WN\u0118TRZE. SIERPIE\u0143 1939 Biedny zak\u0142ad fotograficzny. Ma\u0142o rekwizyt\u00f3w. ZOFIA (35) JAN (40) TCH\u00d3RZOWIE pozuj\u0105 do zdj\u0119cia. Wraz z nimi c\u00f3rki STEFANIA (9) i WALERKA (11) oraz synowie TADZIO (3) I BOLES\u0141AW (5). Zofia siedzi i trzyma na … Continue reading